Kelebekler Hep Neşeli mi Sanıyoruz?

Bugün canım biraz sıkkın.
Özel bir nedeni var mı, emin değilim.
Bazen hayatın içinde her şey normal görünür ama insanın içi biraz sessizleşir. Ne mutsuzdur ne mutlu... Sadece durgun.
Bu fotoğrafı yıllar önce çekmiştim. Sanırım Konya'daki kelebek bahçesindeydi.
O gün dikkatimi çeken şey kelebekler değil, çiçeklerin arasındaki uyum olmuştu.
Şimdi dönüp baktığımda başka bir şey görüyorum.
Hayatta hep mutlu olmak zorundaymışız gibi davranıyoruz.
Sürekli güçlü, enerjik, üretken ve neşeli...
Oysa doğada böyle bir kural yok.
Güneş her gün aynı parlaklıkta doğmuyor.
Deniz her gün aynı sakinlikte olmuyor.
Kelebekler bile hayatlarının her anında uçmuyor.
Belki insanın da bazen durmaya hakkı vardır.
Bir gün boyunca hiçbir şeyi çözmeden...
Kendini toparlamaya çalışmadan...
Sadece olduğu gibi kalmaya izin vererek.
Belki huzur, sürekli iyi hissetmek değil;
Kötü hissettiğimiz günlerde de kendimize biraz şefkat gösterebilmektir.
Bugünlük bunu kendime hatırlatmak istedim.
Yarın nasıl hissedeceğimi bilmiyorum.
Ama kelebeklerin arasında çekilmiş bu fotoğraf bana şunu söylüyor:
Her mevsim geçiyor.
İnsan da geçiyor.
Duygular da...
Ve bazen sadece beklemek gerekiyor. 🌿

Bir Fincan Kahve ve Sessiz Bir Manzara

 

Bazı manzaralar sadece güzel değildir…
İnsanın içindeki gürültüyü de susturur.

Selimiye’de bu kahveyi içerken uzun süre hiçbir şey düşünmeden sadece manzarayı izledim.

Denizin o sakin mavisi…
Dağların sessizliği…
Uzakta ağır ağır hareket eden tekneler…

Ve elimde küçük bir kahve fincanı.

Hayat bazen gerçekten bundan ibaret gibi geliyor bana.

Daha az telaş.
Daha çok nefes.
Daha az kalabalık.
Daha çok huzur.

Belki bu yüzden bazı yerlere tekrar tekrar gitmek istiyoruz.
Çünkü bazı şehirler yoruyor, bazı yerler ise insanı kendine geri getiriyor.

Selimiye benim için tam olarak böyle bir yer.

Kimseyle yarışma hissi yok.
Bir yere yetişme telaşı yok.
Sadece deniz, güneş, rüzgâr ve sakinlik…

Son yıllarda şunu daha çok anlıyorum:

Lüks bazen pahalı şeyler değil.
Kafanın sustuğu birkaç dakika olabiliyor.

Bir kahve…
Bir manzara…
Ve kimseye hiçbir şey anlatmak zorunda olmadığın bir an.

Belki huzur tam olarak budur. 

Minimal Bir Hayat, Sessiz Bir Huzur 🌿

 

Bazı yerler vardır…
İnsan oraya gidince konuşmak istemez.

Sadece oturur.
Denizi izler.
Rüzgârı dinler.
Ve içindeki gürültünün biraz olsun azaldığını hisseder.

Son yıllarda fark ettiğim bir şey var:

Hayat aslında karmaşıklaştıkça değil, sadeleştikçe güzelleşiyor.

Daha az eşya.
Daha az gürültü.
Daha az yetişme telaşı…

Ama daha çok nefes.
Daha çok huzur.
Daha çok “an”.

Belki bu yüzden minimalist yaşam son yıllarda dünyanın birçok yerinde insanlara iyi geliyor.
Çünkü hepimiz biraz yorulduk.

Sürekli hızlı olmaktan…
Sürekli yetişmeye çalışmaktan…
Sürekli bir şeylere geç kalıyormuş gibi hissetmekten…

Oysa bazen birkaç taşın sesi, kıyıya vuran su ve masmavi bir gökyüzü yetiyor insana.

Bu fotoğrafı çekerken uzun süre hiçbir şey yapmadan sadece oturdum.

Telefon sustu.
Zihin sustu.
Ve insan bazen en çok böyle anlarda kendine yaklaşıyor.

Belki huzur büyük şeylerde değil…
Tam olarak burada saklı.

Bir kıyıda.
Sessiz bir öğleden sonra içinde.
Kimseye bir şey yetiştirmeye çalışmadan geçirilen birkaç dakikada… 🌿

Bir Damla Su, Bir Anlık Sessizlik 🌿

 

Bugün uzun uzun bu fotoğrafa baktım.

Bir insan eli…
Bir damla su…
Ve susamış küçük bir canlı.

Aslında ne kadar basit bir an.

Ama nedense insanın içine dokunuyor.

Belki de artık hayatın içinde böyle görüntülere daha çok ihtiyaç duyuyoruz. Çünkü her şey çok hızlı. Çok gürültülü. Çok acele.

Kimse durmuyor.
Kimse gerçekten bakmıyor.

Oysa bazen hayatın en büyük anlamı küçücük bir anda saklı oluyor.

Bir canlının susuzluğunu fark etmekte…
Bir an durup musluğu açık bırakmakta…
Kendi telaşını birkaç saniyeliğine unutabilmekte…

Belki huzur dediğimiz şey de tam olarak bu.

Büyük başarılar, büyük cümleler ya da kusursuz hayatlar değil…
İçimizi yavaşlatan küçücük anlar.

Yıllar geçtikçe şunu fark etmeye başladım:

İnsan en çok yorulduğunda doğaya yaklaşıyor.
Sese değil, sessizliğe ihtiyaç duyuyor.
Kalabalığa değil, gerçek bir ana…

Ve galiba bu yüzden bazı fotoğraflar sadece “güzel” gelmiyor bize.
Bir şey hatırlatıyor.

Yavaşlamayı.
Bakmayı.
Hissetmeyi.

Belki de hayat, tam böyle anların içinde akıp gidiyor… 🌿

---

“Eskiden Daha mı Çok Mutluyduk, Yoksa Daha mı Yavaştık?”

 Son zamanlarda sık sık eski günleri düşünüyorum.

Ama öyle büyük şeyler değil…

Bir yaz akşamı açık balkon kapısı,
uzaktan gelen mahalle sesi,
acele etmeden içilen bir çay,
çekilen birkaç fotoğraf…

Belki de mesele gerçekten “eskiden her şey daha güzeldi” değildi.

Belki sadece daha yavaştık.

Şimdi her şey çok hızlı.

Fotoğraf çekiyoruz ama uzun uzun bakmıyoruz.
Bir yere gidiyoruz ama gerçekten orada olmuyoruz.
Sürekli yetişmeye çalışıyoruz.

Ve galiba insan en çok burada yoruluyor.

Yıllar geçtikçe şunu fark ettim:

Mutluluk bazen büyük şeylerde değil…
Bir anın içinde gerçekten kalabilmekte.

Belki bu yüzden eski fotoğraflar içimizi ısıtıyor.
Çünkü o anlarda kimse acele etmiyordu.

Şimdi kendime küçük bir söz vermeye çalışıyorum:

Biraz daha yavaşlamak.
Biraz daha hissetmek.
Ve hayat geçip gitmeden bazı anların gerçekten içinde olmak…

Belki büyümek biraz da bunu öğrenmekmiş. 🌿

---

#slowliving #lifestyleblog #nostalgia #reallife #mindfulliving #kişiselblog #yaşamblogu #anıbiriktirmek #günlükyazılar #travelstories

 

“Bazı Fotoğraflar Neden Asla Silinmez?”

Telefonumda binlerce fotoğraf var.

Bazıları bulanık…
Bazıları kötü ışıklı…
Bazılarında kimse poz vermemiş bile.

Ama nedense silemiyorum.

Çünkü bazı fotoğraflar güzel çıktığı için değil, bir şeyi hissettirdiği için kalıyor.

Bir yolculuğun yorgunluğu oluyor bazen içinde.
Bir kahkaha sesi…
Bir daha asla aynı şekilde yaşanmayacak bir an…

Yıllar geçtikçe şunu fark ettim:

Aslında fotoğraf çekerken manzarayı değil, zamanı durdurmaya çalışıyoruz.

Belki de bu yüzden bazı kareler değerli.

Kimsenin mükemmel görünmediği,
masanın dağınık olduğu,
yorgun ama mutlu olduğumuz o anlar…

Gerçek hayat biraz oralarda saklı galiba.

Bugün eski fotoğraflara bakarken bunu düşündüm.

Ve sanırım artık daha çok an biriktirmek istiyorum.
Mükemmel olmak zorunda olmayan anlar…

Çünkü yıllar sonra dönüp baktığımızda, insan en çok hissettiklerini özlüyor. 🌿

---

#travelblog #photography #memories #storytelling #lifestyleblog #wanderlust #geziyazıları #anıbiriktirmek #yaşamblogu #reallife

Nerede Kalmıştık?

 

Ne zamandır buraya bir şey yazmadım…

Bugün eski yazılara bakarken zamanın nasıl geçtiğini düşündüm.
Bir dönem neredeyse hayatımın her detayı burada yaşardı. Gittiğim şehirler, karşılaştığım insanlar, yol hikâyeleri, günlük telaşlar…

Sonra hayat hızlandı.

Çalışmalar, sorumluluklar, koşturmalar derken yazmak sessizce geri planda kalmış.

Ama bazı şeyler insanın içinde tamamen kaybolmuyor galiba.

Bir fotoğraf görüyorum, eski bir bavul etiketi çıkıyor karşıma ya da yıllar önce çektiğim bir kareye denk geliyorum… İçimde yine yazma isteği beliriyor.

Ve bugün kendime şunu söyledim:

“Neden yeniden başlamayayım?”

Eskisi gibi düzenli olur mu bilmiyorum.
Belki bazen uzun uzun yazarım,
belki sadece bir kahve molasında uğrar birkaç satır bırakırım.

Ama sanırım burası yine benim küçük nefes alma alanım olacak. 🌿

Bu süreçte hayat çok şey öğretti.
Yavaşlamayı…
Gerçek anların değerini…
Ve insanın kendinden tamamen uzaklaşmaması gerektiğini…

Şimdi yeniden buradayım.

Daha filtresiz,
daha gerçek,
daha olduğu gibi.

Eğer hâlâ buradaysanız kocaman bir merhaba ❤️
Yeni gelenler için de hoş geldiniz.

Sanırım gerçekten kaldığımız yerden devam ediyoruz…

#travelblog #blogger #lifestyleblog #travelstories #familylife #slowliving #geziyazıları #yaşamblogu #kişiselblog #blogcomeback #reallife #wanderlust

MINDFUL YAŞAM

 

Hayattan Keyif Almayı Unuttuğumuz Anlar ve Küçük Bir Kahve Molası

Bazen hayat öyle hızlı akıyor ki durup nefes almayı bile unutuyoruz. Yapılacaklar listesi, yetişmesi gereken işler, sorumluluklar… Derken gün bitiyor ama içimiz tam olarak dolmuş hissetmiyor.

Oysa mutluluk çoğu zaman büyük şeylerde değil, tam da böyle anlarda saklı.

Bugün, deniz kenarında verdiğim küçük bir kahve molasında bunu yeniden hatırladım.

Küçük Anların Büyük Huzuru

Masada sıcacık bir kahve…

Karşımda uçsuz bucaksız bir deniz…

Ağaçların arasından süzülen güneş…

İşte bazen hayattan keyif almak tam olarak bu kadar sade bir ana sığabiliyor.

Modern hayat bize hep daha fazlasını kovalamayı öğretiyor:

daha çok iş

daha çok plan

daha çok koşturmaca

Ama ruhumuz çoğu zaman sadece şunu istiyor:

Biraz yavaşla…

Bir yudum al…

Ve bulunduğun anın farkına var.

Anı Yaşamak Neden Bu Kadar Zorlaştı?

Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırken şimdiki zamanı kaçırıyoruz. Telefon bildirimleri, bitmeyen yapılacaklar ve zihnimizde dönen düşünceler derken anı yaşamak giderek zorlaşıyor.

Oysa uzmanların da sık sık söylediği gibi, küçük molalar vermek:

stresi azaltıyor

zihni dinlendiriyor

mutluluk hissini artırıyor

Belki de bu yüzden, sıradan görünen bir kahve molası bile bazen terapi gibi geliyor.

Kendine Verdiğin İzin

Bugün kendime küçük bir izin verdim.

Acele etmeden oturdum.

Kahvemin buharını izledim.

Dalgaların ritmini dinledim.

Ve fark ettim ki…

Hayattan keyif almak için büyük tatillere, pahalı planlara ya da kusursuz günlere ihtiyacımız yok.

Bazen sadece:

☕ Sevdiğin bir kahve

🌿 Temiz bir hava

🌊 Deniz sesi

🕊️ Ve birkaç dakikalık farkındalık

yeterli oluyor.

Belki Sen de Bugün…

Bu yazıyı okuyorsan sana küçük bir hatırlatma bırakmak istiyorum:

Bugün kendin için 10 dakika ayır.

Telefonu kenara bırak.

Derin bir nefes al.

Ve etrafına gerçekten bak.

Çünkü hayat, ertelediğimiz büyük anlardan çok, fark ettiğimiz küçük anlarda güzelleşiyor.

Ben bugün kahvemi yudumlarken bunu yeniden öğrendim.

Sen bugün kendin için neyi yavaşlatacaksın? 🌿

NEREDE KALMIŞTIK ?

 

Nerede Kalmıştık?

Yedi sekiz yıl…

Bir blog için uzun bir süre. Ama hayat bazen planlarımızdan daha hızlı akıyor. Günlük koşuşturma, sorumluluklar, değişen öncelikler derken yazmak hep “yarın”a kaldı. Şimdi ise o yarın geldi.

Uzun aradan sonra blog yazmaya yeniden başlamak hem heyecanlı hem de biraz ürkütücü. Çünkü dijital dünya değişti, içerik üretimi değişti, hatta SEO uyumlu blog yazısı kavramı bile bambaşka bir boyuta taşındı. Ama değişmeyen tek şey var: Samimiyet hâlâ kazanıyor.

Blog Yazmaya Neden Ara Verdım?

Hayatın doğal akışı içinde bazen kendimizi geri plana atıyoruz. Özellikle yoğun tempo, aile hayatı ve iş sorumlulukları derken blog ikinci plana düşebiliyor. Oysa yazmak sadece bir hobi değil; aynı zamanda bir üretim, bir paylaşım ve hatta bir gelir modeli.

Bugün artık biliyoruz ki doğru stratejiyle blogdan para kazanma mümkün.

Düzenli içerik, doğru anahtar kelime kullanımı ve kaliteli yazılar sayesinde Google AdSense gelir artırma hayal değil.

Belki de bu dönüş biraz daha bilinçli bir başlangıç.

Blog Nasıl Büyütülür?

Eskiden sadece yazmak yeterli sanıyorduk. Şimdi ise işler biraz daha stratejik ilerliyor.

Blog büyütmek için:

Düzenli ve özgün içerik üretmek

Doğru başlık seçimi yapmak

Anahtar kelime analizi yapmak

Okuyucunun gerçekten aradığı sorulara cevap vermek

SEO uyumlu blog yazısı hazırlamak

önemli hale geldi.

Özellikle Google’da görünür olmak isteyenler için içeriklerin hem doğal hem de arama motorlarına uygun olması gerekiyor. Ama burada kritik nokta şu: Yazı robot gibi değil, insan gibi olmalı.

Bu Blogda Neler Olacak?

Bu kez daha planlı ilerlemek istiyorum.

Burada;

Günlük yaşam deneyimleri

Aile ve annelik üzerine gerçek paylaşımlar

Gezi notları

Ürün inceleme yazıları

Deneyim ve tavsiye içerikleri

Faydalı bilgiler

yer alacak.

Özellikle ürün inceleme yazıları ve gerçek kullanıcı deneyimleri hem okuyucuya değer katıyor hem de blog trafiği artırma konusunda oldukça etkili oluyor.

Çünkü insanlar artık reklam değil, deneyim arıyor.

Nerede Kalmıştık?

Belki de en doğru yerde…

Biraz daha deneyimli, biraz daha bilinçli ve çok daha istekli bir noktada.

Eğer sen de uzun aradan sonra bir şeye yeniden başlıyorsan şunu unutma:

Mükemmel zamanı beklemek yerine ilk adımı atmak gerekir.

Gerisi zaten yolda şekillenir.

Ben buradayım.

Klavye hazır.

Yazacak çok şey var.

Nerede kalmıştık?

GAZİANTEP GEZİSİ

Bizim ufaklık ek gıdalara geçme aşamasında kendimizi böyle bir cendereye sokalım dedik... Küçük gurmeyi şırıngayla beslediğimiz için ne yapar ne ederdik açıkçası çok endişeliydim. Bebeğiniz altı aylık olana kadar rahat rahat dolaşın hele bir de emziriyorsanız hiç problem yok. Keza bir önceki kıbrıs gezimiz de hiç ama hiç zorlanmadık.  Küçük gurmenin iştahı biraz açılsın diye düştük yollara... İş yerinden arkadaşlar ve eşleriyle butik bir tur yaptık hedef Antep di..

Küçük gurme diş çıkartmanın seanslarını hiçbir yerde kaçırmaz karada havada sürekle o parmaklar ağıza sokulacak... (arkadaki amca direkt uykuya geçmiş bile )

Sabah kahvaltısını Orkide Pastanelerinde yaptık yöresel kahvaltılarda gerçekten  harika..

Panoramik şehir turunun ardından attık kendimizi Antep in sokaklarına...

Emine Göğüş Mutfak müzesi:

Gaziantep Kalesi’nin Güneyinde bulunan Göğüş Konağı, tarihi doku içerisinde 1904 yılında yapılmış olup aynı zamanda Türkiye’nin ilk Turizm ve Tanıtma Bakanlarından olan Ali İhsan Göğüş Bey’in doğduğu evdir. Gaziantep Büyükşehir Belediyesi tarafından restorasyonu yapılan konak, 2008 yılında hizmete açılmıştır. Gaziantep mutfak kültürünü tanıtmayı amaçlayan Emine Göğüş Mutfak Müzesi, Gaziantep mutfağında kullanılan araç ve gereçlerin teşhir edildiği ve unutulmaya yüz tutmuş yöresel yemeklerin görseller halinde sergilendiği Emine Göğüş Mutfak Müzesi, Türkiye’de kurulmuş ilk mutfak müzesi olma özelliğine de sahiptir. Dünyada şehir adıyla anılan tek mutfak Gaziantep mutfağıdır. Müzede, Antep mutfağında bulunan yemek malzemelerinden mutfak araç gereçlerine, yöresel yemeklerden içeceklere, pişirme yöntemlerinden hazırlanışına ve erzakların saklanmasına varıncaya değin mutfak kültürü anlatılmaktadır. Bunların yanı sıra bayram yemeği ve özel gün yemeği olan yuvalamanın yapılışı, tandır başında geçen kış geceleri ve kahve kültürü mankenler kullanılarak anlatılmaktadır. Ayrıca müze içerisinde Gaziantep’e özgü çeşitleri baharat ve bakır ürünleri satan hediyelik eşya satış bölümü de bulunmaktadır.

kaynak :burada

Gaziantep çarşında salça, fıstık,baharat,peynir, sebze meyve kuruları bakırlar ve birçok yöresel  hediyelik eşyalarla dolu... Salçalar ve fıstıklar enfes giderseniz  mutlaka  alın.

Ve meşhur  Tahmis kahvesi...

Tarihi Tahmis Kahvesi Türkmen Ağası ve Sancak Beyi olan Mustafa Ağa tarafından Tekke’ye (Mevlevihane) gelir getirmesi amacıyla 1638 yılında yaptırılan Tahmis Kahvesi iki katlı, anılarla dolu bir yapı. Kahve, dükkanlar ve han 19011903 tarihleri arasında iki büyük arasa yangını esnasında tamamen yanmıştır. Bu tarihlerde mevlevihanede postnişlik yapan Feyzullahoğlu Şeyh Mehmet Münip Efendi, kendi cebinden 130 bin kuruş harcayarak Buğday Hanı’nı, Tahmis Kahvesi’ni ve 33 dükkanı yeniden yaptırarak Mevlevihane’ye 1904 yılında vakfetmiştir. Tahmis, “kahvenin dövüldüğü yer” anlamına gelmektedir. Eski dönemlerde kahve, cevizden yapılan büyük dibeklerde, karataş ya da aynı ağaçtan imal edilen aletlerle dövülürmüş. Şimdilerde özlenilen bir tat olan dibek kahvesini, yabani fıstıktan hazırlanan Melengiç Kahvesi pek aratmıyor. Bir rivayete göre 4. Murat’ın Bağdat Seferi sırasında burada dinlendiği ve kendisine Tahmis Kahvesi’nde kahve ikram edildiği de söylentiler arasındadır.

kaynak:burada

Antep yemek demek, gittiğimiz heryerdeki yemekler  tatlılar  güzeldi bana göre...  Ama gittiğim her yerde sabah öğlen akşam yemeden es geçmediğim tek şey KATMER yok böyle bir lezzet.. 

Rotayı sonra Zeugma Müzesine  çevirdik.

Gaziantep Zeugma Mozaik Müzesi, sanat tarihçisi ve arkeologların aynı zamanda tarih ve kültür meraklılarının göz bebeği Türkiye’yi ziyaret etmek için tek başına sebep oluşturabilecek bir zenginliğe sahip. Gerek bina büyüklüğü gerekse sergilenen mozaiklerin kapladığı alan bakımından dünyanın en büyük mozaik müzesi. Ayrıca mozaiklerin üstün bir sanat zevkini yansıtması, Geç Antik Dönem kiliselerine, Erken Süryani ve Hristiyan ikonografisine ait örnekleri barındırması müzeyi daha da çekici hale getiriyor. Çağımızın en önemli arkeolojik keşiflerinden olan Zeugma Antik Kenti’nden çıkartılan, toplam olarak 2500 m²’lik alan kaplayan ve bu dönemde sanatın ulaştığı zirve noktasının örneklerini meydana getiren mozaiklerin haricinde yine Roma Dönemi’ne ait heykeller, sütunlar ve çeşmeleri de müzede görebilmek mümkün. Özellikle Savaş Tanrısı Ares’in bronz heykeli müzeyi asıl olarak mozaikler için ziyaret ettiğinizi unutturacak güzellikte. Dicle ile birlikte, uygarlığın beşiği olarak adlandırılan Mezopotamya’nın sınırını meydana getiren Fırat Nehri, binlerce yıl boyunca bu bölgeye bereket getirmiştir. 2300 yıl önce tüm dünyayı ele geçirme hedefiyle Anadolu topraklarından geçen Büyük İskender’in komutanlarından Selevkos Nikator da yerleşimini kurmak için bereketli Fırat kıyılarını seçmiş ve kente bu nehir ile kendi ismini birleştiren bir ad vermeyi uygun görmüştür: Selevkos Euphrathes. MÖ 64 yılında Roma hâkimiyetine geçtiğinde ise ismi “köprü başı” anlamına gelen “Zeugma” olarak değiştirilmiştir. Yollar kadar medeniyetler ve kültürler arasında da bir geçiş noktasında kalması ve bu özelliğini yüzyıllarca devam ettirmesi seçilen ismin ne kadar yerinde olduğunu gösteriyor. Bu avantajını Sasaniler tarafından yok edilene kadar sürdüren Zeugma, Kommagene Krallığı’nın en büyük dört kentinden biri unvanını elde edecek zenginliğe ulaşmayı da başarmıştır.  Mozaiklerin en görkemlilerinin keşfedildiği ve müzenin giriş katında tekrar hayat bulmuş biçimde ziyaretçilerini bekleyen Poseidon ve Euphrates villalarının tüm duvarları ve hatta tabanlarının dahi mozaik ve fresklerle süslenmiş olması kentin zenginliğinin kanıtları.  Müzede yer alan mozaik panoların tamamı çok büyük ustalık eseri. Bazılarının tam 500.000 parçadan meydana getirilmiş olması yanında figürlerin gerçekçilikleri ve canlılıkları karşısında da hayranlığınızı gizleyemeyeceğinize eminiz. Mozaikler kimi zaman Roma Dönemi kent yaşayışını zihninizde yeniden canlandırmanızı sağlayacak, kimi zaman bu yıllardaki inanışları keşfetmenize yardımcı olacak. Ancak müzenin en önemli eseri bu çok büyük boyutlu panolar değil, diğerlerine göre oldukça küçük bir parça halinde keşfedilmiş olan MS 2. yüzyıl tarihli Maenad ya da daha bilinir adıyla Çingene Kızı Mozaiği. Maenad Villası’nda yemek odasının taban mozaiğinin geriye kalan tek parçasını meydana getiren figürün gözlerindeki mahzun ifade bu mozaiği müzenin en beğenilen buluntusu yapmış ve Zeugma’nın Mona Lisa’sı olarak adlandırılarak antik kentin ve müzenin simgesi haline getirmiştir. Kaynak: Kültür ve Turizm Bakanlığı Tanıtma Genel Müdürlüğü Tanıtıcı Yayınlar
kaynak  burada

Çingene kızı, Zeugma Antik Kenti'nde bulunan bir villanın yemek odasının taban mozaiğidir. Bu mozaik büyük ölçüde tahribata uğramıştır. Resimli panoda yalnızca kadın başı figürü kalmıştır. Bu mozaikte kadın figürü sağına doğru bakmaktadır. kabarık saçları ortadan ikiye ayılmış ve ensesinden bir eşarpla bağlanmıştır. Dar alınlı, elmacık kemikleri çıkık ve dolgun yüzlüdür. Kulaklarında iç içe geçmiş iri halka küpe bulunmaktadır. Bu nedenle ilk bulunduğunda “Çingene Kızı” olarak adlandırılmıştır.

Bir görüşe göre bu figür, saçlarının ortadan ayrılmış olması gözleri ve burun yapısıyla Büyük İskender olarak yorumlanmaktadır. Bir başka görüşe göre ise Toprak Ana Gaia olmalıdır. Ancak başının yanındaki asma filizlerinden dolayı Dianysos şenliklerinde yer alan Mainad olma olasılığı kuvvetlidir. Çingene Kızı mozaiği, Gaziantep Müzesi Müdürlüğü başkanlığında Zeugma Antik Kenti'nde 1998 yılı sonbaharında yapılan kurtarma kazılarında bulunmuştur.

Çingene Kızı mozaiği şu anda Zeugma Mozaik Müzesi'nin ikinci katındaki özel bir odada sergileniyor. Mozaik için özel olarak yapılan odaya labirent ve karanlık bir yoldan gidiliyor. Odanın yine karanlık olan bölümünde sadece Çingene Kızı mozaiği aydınlatılmış.

Çingene Kızı mozaiğinin resmi, Zeugma Mozaik Müzesi ve Gaziantep'in tanıtımı için hazırlanmış birçok hediyelik eşyayı da süslüyor

kaynak burada

Gaziantep e gidip tek kilo veren ben miyim acaba eğer öyleyse kaydedin lütfen :)

Küçük gurme yesin diye birçok şeyin tadına bakabildim sadece :)

Akşam olmuştu otele geçecektik derken rehbere sorduk Antep Urfa arası kaç saat ? iki iki buçuk saat cevabını alınca haydi Urfa ya gidelim sıra gecesi yapalım dedik. Programda  olmamasına rağmen biz Urfa ya  doğru  yol almaya başladık.. Veeee sıra  gecesi 

Küçük gurme  Atakan ne olduğunu şaşırdı garibim... Uyku saatinde o alemlere akmıştı bile gelsin türküler gitsin ciğköfteler... O sese rağmen uyuyacaktı ama davulcu bir türlü rahat bırakmadı ki peşimizi... Davulun tokmağı vurdukça Atakan iyice afallamıştı:)

Saat gece yarısı olmuştu sağ olsun rehberimiz bizi Balıklı Göl e de götürdü..

Balıklı Göl

Rivayete göre Bu coğrafyada Nemrut isimli bir kral tüm halkına zulüm etmektedir. Tam da bu dönemde Nemrut’un büyücüsü Nemrut’a gelerek, “bu sene doğacak bir çocuk senin hükümdarlığına son verecek” der. Bunun üzerine Nemrut o sene doğan bütün çocukları öldürür, ancak birisi hariç; Hz. İbrahim.

Hz. İbrahim büyüdükten sonra Nemrut ve putlara karşı bir mücadeleye girişir ve sonunca cezalandırılmak üzere bir mancınığa gerilir, büyük bir ateşte yakılmak üzere fırlatılır. Bunun üzerine Kuran-ı Kerim’de, Enbiya Suresi’nde yazan şekli ile Allah-u Teala ateşe; “Ey ateş! İbrahim’e karşı serin ve zararsız ol” diye buyurur ve ateş suya, odunlar da balıklara dönüşür. O günden bu güne dek de göl ve balıklara zarar verilmez, göl büyük bir saygı çerçevesinde ziyaret edilir. kaynak burada

bil

Sabaha karşı üçte vardığımız otelde beş gibi uyuyarak  kısmi olarak dinlendim.. Sabah durmak yok yola  devam dedik. İstikamet  Birecik di dünyada nesli tükenmekte olan kelaynak kuşlarını da gördük..

KELAYNAK   KUŞLARI

Nuh Peygamberin bereket sembolü olarak “Tufan”da gemisine aldığı Kelaynaklar (Geronticus eremita) geçmişte Türkiye’den Kuzey Afrika’ya, Arap Yarımadası’ndan Fas’a kadar çok geniş bir bölgede ürerlermiş. Fakat avcılık, üreme alanlarında rahatsız edilmeleri, yaşam alanlarının değişmesi ve beslenme alanlarında kullanılan zirai  ilaçlar dan zehirlenmeleri sonucunda sayılarında ciddi azalma ve dağılım gösterdikleri alanlarda daralma meydana gelmiştir. Bugün, kelaynaklar nesli tükenmekle karşı karşıya olan kuş türlerinden birisidir. Kelaynaklar dünyada sadece Nil Vadisi’nde ve Birecik’te bulunmaktadırlar.

NEDEN BİRECİK?

Kelaynakların (Geronticus eremita’ların) üreme için, çok değil, daha elli küsur yıl önce Birecik’in “Kayalar altı”nı seçmesi boşuna değildir. Bu seçimde Aşağı Fırat Havzasının, Güneydoğu platolarına göre ılımlı ikliminin, tarlalardaki haşaratın bu kuşların besinleri oluşunun, ilçenin jeolojik yapısına dahil kayaların alkalik, yani ak ve yumuşak olduğundan dolayı kolay işlenir olmasının, en mühimi de halkın, “Allah’ın bir bereket müjdesi” olduğu bilinci ve inancıyla bu kuşlara ve yumurtalarına zarar vermemesi önemli olmuştur.

Şimdiki deyimiyle “Sevgililer Günü” olan 14 Şubat tarihinde, Kelaynakların Birecik’e göç etmesi dikkat çekicidir. Daha 50 yıl öncesine kadar üremek için geldikleri Birecik’te gökyüzünün bu kuşlarla kaplandığı bilinir. Şubat’ın ilk haftasında Birecik’e gelen kelaynaklar için etkinlikler yapılır, esnaflar ve Fırat kıyısındaki kayıkçılar başta olmak üzere o gün ilçede yöre halkı bayram havası yaşardı. Kaynak:

burada

Fıstık ağacı

Saklı cennet Halfeti...

Yemek yemekten vakit  kaldıkça geziyorduk yani  adı  üzerinde  lezzet  turu ya :)

İstikamet  Zeugma  Antik Kenti. 

Roma döneminden kalan 

dünyaca ünlü  mozaikler işte  burada yavaş  yavaş   müzeye  taşınıyor... tam 2300 yıllık bir  tarih aslında...

Minik gurme...:)




Bu görüntüyü her gördüğümde Antep te  bir dilim baklavayı izinsiz alıp yediği için hapise mahkum edilen küçük çocuk gelir aklıma... 


Neyse güzel anıları koyduk cebimize evimize geri döndük evet ufaklıkla yorucuydu ama güzeldi...