Bazı yerler vardır…
İnsan oraya gidince konuşmak istemez.
Sadece oturur.
Denizi izler.
Rüzgârı dinler.
Ve içindeki gürültünün biraz olsun azaldığını hisseder.
Son yıllarda fark ettiğim bir şey var:
Hayat aslında karmaşıklaştıkça değil, sadeleştikçe güzelleşiyor.
Daha az eşya.
Daha az gürültü.
Daha az yetişme telaşı…
Ama daha çok nefes.
Daha çok huzur.
Daha çok “an”.
Belki bu yüzden minimalist yaşam son yıllarda dünyanın birçok yerinde insanlara iyi geliyor.
Çünkü hepimiz biraz yorulduk.
Sürekli hızlı olmaktan…
Sürekli yetişmeye çalışmaktan…
Sürekli bir şeylere geç kalıyormuş gibi hissetmekten…
Oysa bazen birkaç taşın sesi, kıyıya vuran su ve masmavi bir gökyüzü yetiyor insana.
Bu fotoğrafı çekerken uzun süre hiçbir şey yapmadan sadece oturdum.
Telefon sustu.
Zihin sustu.
Ve insan bazen en çok böyle anlarda kendine yaklaşıyor.
Belki huzur büyük şeylerde değil…
Tam olarak burada saklı.
Bir kıyıda.
Sessiz bir öğleden sonra içinde.
Kimseye bir şey yetiştirmeye çalışmadan geçirilen birkaç dakikada… 🌿
