Bugün canım biraz sıkkın. Özel bir nedeni var mı, emin değilim. Bazen hayatın içinde her şey normal görünür ama insanın içi biraz sessizleşir. Ne mutsuzdur ne mutlu... Sadece durgun. Bu fotoğrafı yıllar önce çekmiştim. Sanırım Konya'daki kelebek bahçesindeydi. O gün dikkatimi çeken şey kelebekler değil, çiçeklerin arasındaki uyum olmuştu. Şimdi dönüp baktığımda başka bir şey görüyorum. Hayatta hep mutlu olmak zorundaymışız gibi davranıyoruz. Sürekli güçlü, enerjik, üretken ve neşeli... Oysa doğada böyle bir kural yok. Güneş her gün aynı parlaklıkta doğmuyor. Deniz her gün aynı sakinlikte olmuyor. Kelebekler bile hayatlarının her anında uçmuyor. Belki insanın da bazen durmaya hakkı vardır. Bir gün boyunca hiçbir şeyi çözmeden... Kendini toparlamaya çalışmadan... Sadece olduğu gibi kalmaya izin vererek. Belki huzur, sürekli iyi hissetmek değil; Kötü hissettiğimiz günlerde de kendimize biraz şefkat gösterebilmektir. Bugünlük bunu kendime hatırlatmak istedim. Yarın nasıl hissedeceğimi bilmiyorum. Ama kelebeklerin arasında çekilmiş bu fotoğraf bana şunu söylüyor: Her mevsim geçiyor. İnsan da geçiyor. Duygular da... Ve bazen sadece beklemek gerekiyor. 🌿
.jpg)
