Bir Ağustos Günü: Hayatı Biraz Yavaşlatmak

 

Sıcak bir ağustos günü…

Güneş her şeyi biraz daha parlak, biraz daha canlı gösteriyor bugün.

Begonviller sanki bütün yazın rengini üzerinde toplamış. Gökyüzü masmavi. Hava sıcak. Elimde bir fincan…

Bazen insanın ihtiyacı olan şey gerçekten bu kadar basit oluyor.

Bir fincanlık mola.

Son günlerde gökyüzünden, tutulmalardan, gezegenlerden çok söz ediliyor. Gökyüzünün bizim üzerimizde nasıl bir etkisi var bilmiyorum. Ama insan bazen kendi içinde de küçük tutulmalar yaşıyor sanki.

Bazı düşünceler diğerlerinin önüne geçiyor.

Bazı duygular bir süreliğine ışığı kapatıyor.

Sonra geçiyor…

Tıpkı gökyüzünde olduğu gibi.

Belki de hayatı sürekli çözmeye çalışmak yerine bazen sadece yaşamak gerekiyor.

Sıcak bir ağustos gününde begonvillerin rengini fark etmek…

Kahveni acele etmeden içmek…

Gökyüzüne bakmak…

Bir süre hiçbir yere yetişmemek.

Son zamanlarda sevdiğim slow living ve mindful living kavramlarının bana anlattığı şey de biraz bu aslında.

Daha az yaşamak değil.

Yaşadığının daha çok farkında olmak.

Çünkü hayatın büyük kısmı büyük olaylardan oluşmuyor.

Bir ağustos öğleden sonrası…

Bir avuç begonvil…

Mavi bir gökyüzü…

Ve elinde tuttuğun küçücük bir fincan.

Belki yıllar sonra bugünü hatırlamayacağım.

Ama o anda hissettiğim huzuru bir yerlerde saklayacağım.

Ben zaten galiba hayatı hep böyle biriktirdim.

Fotoğraflarla, küçük anlarla, kahve molalarıyla…

Bugünden de bu kare kalsın. 🌿

Kelebekler Hep Neşeli mi Sanıyoruz?

Bugün canım biraz sıkkın.
Özel bir nedeni var mı, emin değilim.
Bazen hayatın içinde her şey normal görünür ama insanın içi biraz sessizleşir. Ne mutsuzdur ne mutlu... Sadece durgun.
Bu fotoğrafı yıllar önce çekmiştim. Sanırım Konya'daki kelebek bahçesindeydi.
O gün dikkatimi çeken şey kelebekler değil, çiçeklerin arasındaki uyum olmuştu.
Şimdi dönüp baktığımda başka bir şey görüyorum.
Hayatta hep mutlu olmak zorundaymışız gibi davranıyoruz.
Sürekli güçlü, enerjik, üretken ve neşeli...
Oysa doğada böyle bir kural yok.
Güneş her gün aynı parlaklıkta doğmuyor.
Deniz her gün aynı sakinlikte olmuyor.
Kelebekler bile hayatlarının her anında uçmuyor.
Belki insanın da bazen durmaya hakkı vardır.
Bir gün boyunca hiçbir şeyi çözmeden...
Kendini toparlamaya çalışmadan...
Sadece olduğu gibi kalmaya izin vererek.
Belki huzur, sürekli iyi hissetmek değil;
Kötü hissettiğimiz günlerde de kendimize biraz şefkat gösterebilmektir.
Bugünlük bunu kendime hatırlatmak istedim.
Yarın nasıl hissedeceğimi bilmiyorum.
Ama kelebeklerin arasında çekilmiş bu fotoğraf bana şunu söylüyor:
Her mevsim geçiyor.
İnsan da geçiyor.
Duygular da...
Ve bazen sadece beklemek gerekiyor. 🌿