Yıl 1985 Adapazarında oturuyorduk.Yan komşumuz Safiye teyzenin oğlu sürekli iş nedeniyle yurtdışına gidip geliyordu ailecek çok iyi görüşüyorduk... Bekar büyük kızları vardı Hayriye abla... Yurtdışına gidip gelen büyük oğullarını hatırlamıyorum ama bir gün Safiye teyze bu prensesle bize geldi Aman allahım ne büyük bir mutluluk anlatamam çünkü o yıllarda et bebek Türkiye de yok sadece dışarıdan geliyordu ülkemizde plastik yada bez bebekler vardı ne tekim benimde öyleydi... Bebeğimin adı BEBEĞİM di gece gündüz onunla birlikteydim üzerindeki orjinal kıyafeti değil anneme sürekli birşeyler diktiridim... Zamanında makyaj bile yapmışım :) Kaşlarını boyamışım dudaklarını da galiba oje den ruj yapmışım:) Geçenlerde annem bulmuş evde bana verdi o yıllar birden canlandı gözümde... 29 yıllık bebek olunca üzerindeki malzeme deforme olmuş tabi rengi kötü olmuş yıkadım pakladım ama değişen birşey olmadı...
Güzeldi 80 lerde çocuk olmak azla yetinmeyi bilir en küçücük şeylerden mutlu oldurduk... Belki çok oyuncağımız yoktu çeşidimiz de ama hayal dünyamızı genişletirdik bezden bebekler tavşanlar yapmaya çalışırdık içerisine pamuklar doldururdu...Bilgisayarlarımız ıpad lerimiz yoktu 2-3 arkadaş bir araya gelip dünya atlasını yere serer ( dünya atlasını da o zamanın gazetelerinden kupon biriktirilerek alınırdı ) ülkeleri bulmaya çalışırdık... İsim -şehir -hayvan -bitki oynardık üretirdik tüketmezdik... 80 ler çocuk olmak güzeldi yani....
